مقالات

فریضه ی تبلیغ (قسمت اول)

⚠️ ﺩﻝ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﺧﻮﻥ ﺍﺳﺖ …

🔻اعلی حضرت ولی عصر (عجل الله تعالی فرجه و کشف عن همه و غمه و حزنه):
«ﺩﻝ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﺧﻮﻥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻗﻢ ﻭ ﺣﻮﺯﻩ‌ﻫﺎﻱ ﻣﺸﺎﺑﻪ ﺁﻥ ﺑﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪ‌ﻫﺎﻱ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﻲ‌ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻳﺎ ﺑﻪ ﺟﺎﻫﺎﻱ ﺧﻮﺵ ﺁﺏ ﻭ ﻫﻮﺍ ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺍﻗﺒﺎﻝ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻲ‌ﺭﻭﻧﺪ.
ﭘﺲ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﻣﻨﺎﻃﻖ [محروم] ﺭﺍ -ﻛﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭﻧﺪ- ﭼﻪ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻧﻴﺎﺯ کنند؟!».

🌟 🌟 ﻫﺸﺪﺍﺭﻱ ﺑﻪ [روحانیون و] ﻣﺒﻠّﻐان 🌟 🌟

🔸فاﺿﻞ ﺍﺭﺟﻤﻨﺪ ﺣﺠﺔ ﺍﻟﺎﺳﻠﺎﻡ ﻭ ﺍﻟﻤﺴﻠﻤﻴﻦ ﺳﻴﺪ ﻣﻮﺳﻲ ﻣﻮﺳﻮﻱ [۱] ﻓﺮﻣﻮﺩ:
ﺑﻨﺪﻩ ﺑﻪ ﻟﺤﺎﻅ ﺷﺮﺍئط ﻣﺴﺎﻋﺪﻱ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺗﺤﺼﻴﻠﻲ ﺩﺍﺷﺘﻢ، ﺩﺭ ﻛﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺷﺶ ﺳﺎﻝ، ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﻭ ﺳﻄﺢ ﻳﻚ ﻭ ﺳﻄﺢ ﻋﺎﻟﻲ ﺭﺍ ﻃﻲ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﺣﺪﻭﺩ ﭘﻨﺞ ﺳﺎﻝ ﻫﻢ ﺩﺭﺱ‌ﻫﺎﻱ ﺧﺎﺭﺝ ﻓﻘﻪ ﻭ ﺍﺻﻮﻝ ﺭﺍ ﻧﺰﺩ ﺍﺳﺎﺗﻴﺪﻱ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺁﻳﺎﺕ ﻋﻈﺎﻡ ﺩﺍﻣﺎﺩ ﻭ ﺣﺎﺋﺮﻱ ﻭ ﺍﺭﺍﻛﻲ (ﻗﺪﺱ سرهم) ﺑﻬﺮﻩ ﺑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﺩﺭ ﺷﺮﺍئط ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻛﻨﻨﺪﻩ ﺍﻱ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻋﻠﻤﻲ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﻭ ﺩﺭ ﺣﻮﺯﻩ، ﺭﺳﺎﺋﻞ ﻭ ﻣﻜﺎﺳﺐ ﻭ ﻛﻔﺎﻳﻪ ﺗﺪﺭﻳﺲ ﻣﻲ‌ﻛﺮﺩﻡ ﻭ ﺩﺭ ﺿﻤﻦ ﺍﺯ ﺍﺳﺎﺗﻴﺪ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺣﻘّﺎﻧﻲ ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻡ.
🔹ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥ ۱۳۵۰ ﺷﻤﺴﻲ ﻣﺮﺣﻮﻡ ﺷﻬﻴﺪ ﻗﺪﻭﺳﻲ (ﺭﺣﻤﻪ ﺍﻟﻠﻪ) ﺑﻪ ﺑﻨﺪﻩ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ:
ﺑﺎ ﻧﻈﺮ ﻣﺴﺎﻋﺪ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻣﺎﻡ، ﺣﺠﺞ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺣﺎﺝ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ ﺯﺭﻧﺪﻱ ﻭ ﻛﺮﻳﻤﻴﺎﻥ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺍﻱ ﺩﺭ ﻛﺮﻣﺎﻧﺸﺎﻩ ﺗﺄﺳﻴﺲ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﻨﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺳﺒﻚ ﺟﺪﻳﺪ، ﻧﻈﻴﺮ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺣﻘﺎﻧﻲ، ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺭﻳﺰﻱ ﻛﻨﻨﺪ، ﺷﻤﺎ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ‌ﻫﺎﻱ ﻣﺎ ﺁﺷﻨﺎﻳﻲ ﻛﺎﻣﻞ ﺩﺍﺭﻳﺪ، ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥ ﺳﺎﻝ ﺟﺎﺭﻱ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻛﺮﻣﺎﻧﺸﺎﻩ ﺑﺮﻭﻳﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺭﺍ ﺭﺍﻩ ﺍﻧﺪﺍﺯﻱ ﻛﻨﻴﺪ.
🔸ﺑﻨﺪﻩ ﻫﻢ ﺁﻥ ﺳﺎﻝ ﺑﻪ ﺟﺎﻱ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﺑﻪ ﻛﺮﻣﺎﻧﺸﺎﻩ ﺭﻓﺘﻢ.
ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﻭﺿﻌﻴﺘﻲ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪ ﻛﻪ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺷﺪﻡ ﺳﺎﻝ ﺗﺤﺼﻴﻠﻲ ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻤﺎﻧﻢ.
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻟﺤﺎﻅ ﺍﻭﺝ ﮔﻴﺮﻱ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﺟﺪّﻱ ﻛﺮﻣﺎﻧﺸﺎﻩ ﺑﻪ ﺭﻭﺣﺎﻧﻲ ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺑﺎ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﻭ ﻣﺮﺍﻛﺰ ﻋﻠﻤﻲ ﻭ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻲ ﻭ ﻧﻔﻮﺫ ﮔﺴﺘﺮﺩﻩ ﺍﻧﺠﻤﻦ ﺣﺠﺘﻴّﻪ ﻭ ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ ﻣﺎﺭﻛﺴﻴﺴﺘﻲ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ، ﺑﺎ ﻣﺸﻮﺭﺗﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺑﺮﺧﻲ ﺍﺯ ﺍﺳﺎﺗﻴﺪ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭ، ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺁﻳﺔ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺸﻜﻴﻨﻲ (ﺩﺍﻡ ﻇﻠﻪ) [۲] ﺩﺍﺷﺘﻢ، ﻭ ﺍﻛﺜﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﻮﺟﻮﺩ، ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺑﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﻛﺮﻣﺎﻧﺸﺎﻩ ﺩﻳﺪﻧﺪ …
🔹ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺑﻪ ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﺑﻮﺩ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻲ ﺑﺎ ﻧﮕﺮﺍﻧﻲ ﺷﺪﻳﺪ ﻓﻜﺮﻱ ﻭ ﺗﺤﻴّﺮ ﺩﺭ ﻛﺮﻣﺎﻧﺸﺎﻩ ﻣﺎﻧﺪﻡ.
ﺑﺤﻤﺪﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺍﻟﻬﻲ ﻭ ﺑﺎ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ‌ﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻛﻤﻚ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ، ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﻭ ﻣﺮﺍﻛﺰ ﻓﺮﻫﻨﮕﻲ ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ، ﻋﺮﺻﻪ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﺮ ﻣﺎﺭﻛﺴﻴﺴﺖ‌ﻫﺎ ﻭ ﻫﻢ ﺍﻧﺠﻤﻦ ﺣﺠﺘﻴﻪ ﺗﻨﮓ ﻛﺮﺩﻳﻢ، ﺑﻪ ﻃﻮﺭﻱ ﻛﻪ ﺁﻥ‌ﻫﺎ ﻛﺎﻣﻠﺎً ﺑﻪ ﺣﺎﺷﻴﻪ ﺭﻓﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻲ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺍﻱ ﺑﺮﺍﻱ ﻗﺘﻞ ﺑﻨﺪﻩ ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺗﻲ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺁﺳﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻢ.
🔸ﺳﺎﻝ ﺣﺪﻭﺩ ۵۴ ﻳﺎ ۵۶ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺭﻏﻢ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ‌ﻫﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻨﻘﻠﺐ ﺷﺪﻡ ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺍﺳﺘﺨﺎﺭﻩ ﻛﻨﻢ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺏ ﺁﻣﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺳﻂ ﺳﺎﻝ ﺑﻪ ﻗﻢ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻡ.
ﺩﺭ ﺳﺎﻋﺖ ﻭ ﺣﺎﻝ ﻣﻨﺎﺳﺒﻲ ﺍﺳﺘﺨﺎﺭﻩ ﻛﺮﺩﻡ، ﺁﻳﻪ «ﺯﺣﻒ» [۳] ﺁﻣﺪ، ﻭﻟﻲ ﺑﺎﺯ ﺑﻪ ﺟﻬﺖ ﺷﺪﺕ ﺗﺄﺛﺮ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻛﻪ ﻫﻢ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻭ ﻫﻢ ﻋﺎﻣﻞ ﺑﻪ ﺍﺳﺘﺨﺎﺭﻩ ﻫﺴﺘﻢ ﺑﻪ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻗﻲ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺟﻤﻊ ﺍﺛﺎﺛﻴﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺑﻪ ﻗﻢ ﺷﺪﻡ.

🔹ﺩﺭ ﺷﺐ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻋﺠﻴﺒﻲ ﺩﻳﺪﻡ ﻛﻪ ﻣﻬﻢ ﺗﺮﻳﻦ ﻭ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺗﺮﻳﻦ ﻓﺮﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻲ‌ﺍﻡ ﺭﺍ ﺭﻗﻢ ﺯﺩ.
🔸ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺅﻳﺎ ﺩﻳﺪﻡ ﺩﺭ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ، ﺟﻠﻮﻱ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺧﺎﻥ [۴] ﺍﺗﻮﺑﻮﺱ‌ﻫﺎﻳﻲ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺒﺎ ﻭ ﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞ ﻭﺻﻒ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﻭ ﺟﻤﻊ ﺧﺎﺻﻲ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻮﻩ ﻣﺘﻘﺎﺿﻴﺎﻥ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﺳﻮﺍﺭ ﻣﻲ‌ﻛﻨﻨﺪ، ﻫﻤﻪ ﻣﻲ‌ﺩﺍﻧﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﻘﺼﺪ ﺳﻔﺮ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻲ ﺑﻪ ﻫﻴﭻ ﻛﺲ ﺍﺯ ﭼﮕﻮﻧﮕﻲ ﺁﻥ ﺧﺒﺮ ﻧﻤﻲ ﺩﺍﺩﻧﺪ.
🔹ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺟﻤﻊ ﻣﺤﺪﻭﺩﻱ ﺍﺯ ﺟﻤﻌﻴﺖ ﻋﻈﻴﻢ ﺣﺎﺿﺮ ﺭﺍ ﺳﻮﺍﺭ ﻭ ﺣﺮﻛﺖ ﻛﺮﺩﻧﺪ.
ﺩﺭ ﻧﺰﺩﻳﻜﻲ‌ﻫﺎﻱ ﻣﻘﺼﺪ، ﺑﻮﻱ ﻋﻄﺮ ﻋﺠﻴﺒﻲ ﺑﻪ ﻣﺸﺎﻡ ﺭﺳﻴﺪ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﻣﺪﻫﻮﺵ ﻛﺮﺩ. ﺑﻌﺪ ﻓﻬﻤﻴﺪﻳﻢ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﻄﺮ ﺍﺯ ﻓﻀﺎﻱ ﺑﺎﻍ ﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞ ﻭﺻﻔﻲ ﻣﺘﺼﺎﻋﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺩﻡ ﺑﺎﻍ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﻛﺮﺩﻧﺪ. ﺑﺎﺯ ﻫﻴﭻ ﻛﺲ ﻧﻤﻲ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﺑﺎﻍ ﭼﻪ ﺧﺒﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﺠﺎ ﻫﻢ ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻤﻌﻴﺖ ﻣﺤﺪﻭﺩ، ﺍﻛﺜﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ ﺭﺍﻩ ﻧﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﻓﺮﺩﻱ ﺑﻮﺩ ﺍﺯ ﺑﺴﺘﮕﺎﻥ ﺑﻨﺪﻩ، ﻫﺮ ﭼﻪ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻛﺮﺩﻡ [ﻛﻪ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺪﻫﻨﺪ]، ﺳﻪ ﻋﻴﺐ ﺍﺯ ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ -ﻛﻪ ﺩﻗﻴﻘﺎً ﻧﻘﺺ‌ﻫﺎﻱ ﻣﻬﻢ ﻣﻌﻨﻮﻱ ﺍﻭﺳﺖ- ﻭ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ ﺑﻪ ﺟﻬﺖ ﺍﻳﻦ ﻋﻴﺐ‌ﻫﺎ ﻧﻤﻲ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻮﺩ.
ﺳﭙﺲ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻨﺘﺨﺐ ﺭﺍ ﮔﺮﻭﻩ ﮔﺮﻭﻩ ﻭﺍﺭﺩ ﺑﺎﻍ ﻣﻲ‌ﻛﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﻨﺪﻩ ﻭ ﺟﻨﺎﺏ ﺣﺠﺔ ﺍﻟﺎﺳﻠﺎﻡ ﺍﻭﺳﻄﻲ ﻭ ﺟﻨﺎﺏ ﺣﺠﺔ ﺍﻟﺎﺳﻠﺎﻡ ﺣﺎﺝ ﺷﻴﺦ ﻣﺤﻤﻮﺩ ﻋﺒﺪﺍﻟﻠﻬﻲ ﻭ ﻣﺮﺣﻮﻡ ﺣﺎﺝ ﺷﻴﺦ ﻣﻌﺼﻮﻣﻲ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻭﺍﺭﺩ ﺑﺎﻍ ﻛﺮﺩﻧﺪ.
🔸ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻭﺭﻭﺩ ﻓﻬﻤﻴﺪﻳﻢ ﻛﻪ ﻣﻮﻟﺎﻳﻤﺎﻥ ﻣﻮﻟﻲ ﺍﻟﻜﻮﻧﻴﻦ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻘﻴﺔ ﺍﻟﻠﻪ (ﺍﺭﻭﺍﺣﻨﺎ ﻓﺪﺍﻩ) ﺩﺍﺧﻞ ﺑﺎﻍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺣﻀﺮﺕ ﺩﺭ ﺧﻴﻤﻪ ﺍﻱ ﻭﺳﻂ ﺑﺎﻍ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺑﻪ ﻣﺤﻀﺮ ﻣﻘﺪﺱ ﺷﺎﻥ ﺭﻓﺘﻴﻢ، ﺷﻴﺮﻳﻨﻲ ﻭ ﻋﻈﻤﺖ ﻣﺤﻀﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﻭﺻﻒ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻨﺪﻩ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺑﻪ ﻳﺎﺩﻡ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻓﺮﺻﺖ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻛﺴﺐ ﻧﻈﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺍﺯ ﺣﻀﺮﺕ [ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺎﻧﺪﻧﻢ ﺩﺭ ﻛﺮﻣﺎﻧﺸﺎﻩ] ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺑﮕﻴﺮﻡ.
🔹ﭘﺲ ﺍﺯ ﺳﺆﺍﻝ ﺑﻨﺪﻩ، ﺣﻀﺮﺕ (ﺭﻭﺣﻲ ﻓﺪﺍﻩ) ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ ﺭﻭﻱ ﺩﺭ ﻫﻢ ﻛﺸﻴﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺳﺎﻝ‌ﻫﺎ ﺗﻠﺨﻲ ﺁﻥ ﺩﺭ ﺫﺍﺋﻘﻪ ﺑﻨﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ:
«ﺩﻝ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﺧﻮﻥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻗﻢ ﻭ ﺣﻮﺯﻩ‌ﻫﺎﻱ ﻣﺸﺎﺑﻪ ﺁﻥ ﺑﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪ‌ﻫﺎﻱ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﻲ‌ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻳﺎ ﺑﻪ ﺟﺎﻫﺎﻱ ﺧﻮﺵ ﺁﺏ ﻭ ﻫﻮﺍ ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺍﻗﺒﺎﻝ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻲ‌ﺭﻭﻧﺪ.
ﭘﺲ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺭﺍ -ﻛﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭﻧﺪ- ﭼﻪ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻧﻴﺎﺯ کنند؟!».

 

_________________________________________________________________

پی نوشت ها:
[۱]: ﺣﺠﺔ ﺍﻟﺎﺳﻠﺎﻡ ﻭ ﺍﻟﻤﺴﻠﻤﻴﻦ ﺳﻴﺪ ﻣﻮﺳﻲ ﻣﻮﺳﻮﻱ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪۀ ﺳﺎﺑﻖ ﻭﻟﻲ ﻓﻘﻴﻪ ﺩﺭ ﻛﺮﺩﺳﺘﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﻔﺮﻱ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺟﺎﻧﺐ ﺑﻪ ﻛﺮﺩﺳﺘﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻢ، ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻭ ﭼﻨﺪ ﺧﺎﻃﺮۀ ﺩﻳﮕﺮ -ﻛﻪ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ‌ﻫﺎﻱ ﺑﻌﺪﻱ ﺑﻴﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷد- ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﻢ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻛﺮﺩﻧﺪ.
ﺳﭙﺲ ﺑﻨﺎ ﺑﺮ ﺗﻘﺎﺿﺎﻱ ﻣﻦ ﺁﻥ‌ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻛﺘﺒﻲ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻡ ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ.
[۲]: ﺍﻳﻦ ﻣﺘﻦ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺣﻴﺎﺕ ﺁﻳﺔ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺸﻜﻴﻨﻲ (ﺭﺣﻤﻪ ﺍﻟﻠﻪ) ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
[۳]: ﺁﻳﺎﺕ ۱۵ و ۱۶ ﺍﺯ ﺳﻮﺭۀ ﺍﻧﻔﺎﻝ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﺎﺕ ﭘﺸﺖ ﻛﺮﺩﻥ ﺑﻪ ﺟﺒﻬۀ ﺟﻨﮓ ﻣﻮﺟﺐ ﺧﺸﻢ ﺍﻟﻬﻲ ﻭ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺷﺪﻥ ﺑﻪ ﻋﺬﺍﺏ ﺟﻬﻨﻢ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

[۴]: ﻣﺪﺭﺳۀ ﻋﻠﻤﻴّۀ «ﺧﺎﻥ» ﻳﺎ «ﻣﻬﺪﻱ ﻗُﻠﻲ ﺧﺎﻥ»، ﺩﺭ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ «ﺍِﺭَﻡ» ﻗﻢ، ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺣﺮﻡ ﻣﻄﻬّﺮ ﻭ ﺩﺭ ﻣﺠﺎﻭﺭﺕ ﮔﺬﺭِ ﺧﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﻨﺎﻱ ﻓﻌﻠﻲ ﻣﺪﺭﺳﻪ، ﺑﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﺣﻮﻡ ﺁﻳﺔ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﻭﺟﺮﺩﻱ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
🔸🔹🔸🔹🔸🔹🔸🔹🔸🔹🔸🔹🔸🔹
[کتاب «خاطره های آموزنده» (تالیف آیة الله محمدی ری شهری)/ص ۶۹ تا ۷۱]

دیدن این مطالب را نیز به شما پیشنهاد می کنیم

دیدگاه کاربران